nedjelja, 14. travnja 2013.

Simptomi bolesti srca


Za vreme pregleda bolesnika mogu se dobiti veoma važni podaci o etiologiji, prirodi i dužini srčanog oboljenja. Tu spadaju: Argyll Robertsonove pupile, splenomegalia, difuzna struma, veliki bubrezi, kongenitalne anomalije, abnormalne pulzacije vena na vratu ili nad prekordijumom, cijanoza, maljičasti prsti i edem. Pažljivom palpacijom mogu se otkriti i hipertrofija desnog ili levog ventrikla, tril ili dijastolni pokreti.



Edem

Pri pregledu bolesnika u ambulanti moguće je otkriti edeme zglobova ili donjih ekstremiteta kao i edeme u predelu sacruma, glutealnom predelu i zadnjim predelima u ležećih bolesnika.

Samo prisustvo edema nije dovoljno za postavljanje dijagnoze u bolesnika koji boluje od insuficijencije srca, a uz to se žali još i na dispneu. Izraziti edemi često postoje u gojaznih bolesnika kao i u onih sa insuficijentnim venama nogu i posle izlečenog tromboflebitisa. Postoje i drugi nekardijalni uzroci edema kao nošenje podvezica, elastičnih poveski ili čarapa, zatim prolongirano sedenje ili stajanje, retencija tečnosti pre menstruacije, kao i idiopatski edemi u žena. Do edema mogu dovesti d nefroze i terminalni nefritisi, ciroze sa ascitom, kongenitalni i stečeni limfni edemi hipoproteinemija, izraženo gladovanje i anemija, kao i obstrukcija vene kave inferior.


Cijanoza

Cijanoza može biti centralna ili periferna. Centralni tip cijanoze nastaje usled niske arterijske saturacije kiseonikom uzrokovane intrakardijalnim desnolevim santom usled arteriovenske fistule u plućnoj cirkulaciji, izvesnih hroničnih plućnih oboljenja ili usled pneumonije. I za razliku od periferne cijanoze ova je izražena na toplim mukoznim membranama kao na pr. na unutrašnjoj strani usana, na jeziku i konjuktivama. Dokazuje se određivanjem parcijalnog pritiska kiseonika (PO2) u arterijskom sistemu i saturacije kiseonika. Polycythemia vera može da dovede do pojave cijanoze centralnog tipa uprkos normalne saturacije kiseonikom jer veliki broj crvenih krvnih zrnaca povećava količinu redukovanog hemoglobina. U cilju da se izdiferencira cijanoza uzrokovana santom u srcu ili plućima od one koja je izazvana primarnim oboljenjem pluća korisno je ordinirati 100% kiseonik. Kiseonik neće imati efekta na cijanozu izazvanu santom, ali će cijanoza nestati ako je u pitanju parenhimatozno oboljenje pluća.

I ako je saturaoija arterijske krvi kiseonikom normalna može postojati periferna cijanoza. Pojavljuje se na hladnim delovima tela kao na vrhovima prstiju, nosu, ušima i obrazima. Uzrokovana je usporenom cirkulacijom u perifernoj vaskularnoj mreži zbog čega se u kapilarnom protoku oslobađa veća količina kiseonika nego što je to normalno. I neka oboljenja kao što su mitrama stenoza pulmonalna stenoza ili insuficijencija srca mogu da dovedu do smanjenog “cardiac outputa” i periferne cijanoze. Međutim, najčešći uzroci su napetost nervnog sistema koja je udružena sa hladnoćom, hladne ruke i uopšte izloženost tela hladnoći.

Šumovi, zvuci i slabi piskavi zvuci

Auskultacijom je moguće odrediti prisustvo strukturalnih i funkcionalnih abnormalnosti. To se postiže zapažanjem promene u prvom i drugom srčanom zvuku, prisustva nekih dodatnih srčanih zvukova, ekstrakardijalnih zvukova, sistolnih šumova plućne arterije kao i piskavog zvuka u sistoli nad aortom. Takođe je potrebno razaznati zvuke koji nemaju poznata patološka obeležja. Tu spadaju: normalno cepan I ton, srednje sistolni zvuk, normalni III ton, kardiorespiratorni šumovi kao i funkcionalni šumovi na srcu. U izvesnim slučajevima veoma je teško pravilno interpretirati pojavu šumova, kao npr. u slučaju izražene insuficijencije srca sa veoma malim “cardiac outputom” ili pak u slučaju izražene ventrikularne tahikardije. Kompenzatorno stanje ili smanjenje ventrikularne tahikardije može izazvati jasne šumove manjeg intenziteta. Tako npr. mogu se čuti i oni šumovi koji se ranije nisu mogli otkriti. Na osnovu jačine, šumovi se dele po stepenima od I—VI, gde broj I označuje šum sa najmanjim intenzitetom, a broj VI sa najjačim.

A. Sistolni šumovi: kratak i mek sistolni šum može biti i funkcionalan, pogotovu ako ne postoje druge promene i ako se značajno menja prilikom respiracija i promena položaja bolesnika. Zamor i tahikardija povećavaju intenzitet svakog šuma. Tako zv. funkcionalni sistolni šum se sreće na mitralnom i pulmonalnom ušću i on je crescendodecrescendo tipa koji se završava pre sistole a odnosi se na proticanje krvi iz desnog ili levog vcntrikla u plućnu arteriju ili aortu. Najbolje se čuje u mršavih osoba. Pri punoj inspiraciji može se izgubiti ili smanjiti u jačini, dok se pru punoj ekspiraciji može znatno poja čati. Jasan sistolni šum je najverovatnije u osnovi organskog porekla. Svaki sistolni šum koji je praćen i trilom nad nekom od valvularnih regija ide u prilog oboljenju zalistaka, sem ako nije u pitanju izrazita anemija, Pansistolni šum koji se čuje na vrhu srca, obično je regurgitirajućeg karaktera i rezultat promena na mitralnim zaliscima. Propagira se prema aksili ili levi interskapularni predeo i po svom karakteru je organski. Sistolni šum nad aortom se prenosi i na karotidne arterije ili gornji interskapularni predeo kada su u pitanju organske promene na aortalnim zaliscima ili dilatacije baze aorte. Ovaj šum se često dobro čuje na vrhu srca.

B. Dijastolni šumovi: dijastolni šumovi mogu nastati zbog dilatacije srca (akutni miokarditis, izražena anemija), dilatacije aortnog prstena (izražena arterijska hipertenzija), deformacije valvula ili usled intrakardijalnih šantova. U želji da se otkrije dijastolni šum pažnju je potrebno koncentrisati na dijastolu.

Odgovorni autori:
Dr Henry Brainerd, profesor medicine
Dr Marcus A. Krupp, profesor medicine
Dr Milton J. Chatton, profesor medicine
Dr Sheldon Margen, profesor medicine

Članak:
Dr Maurice Sokolow
Dr Ernest Jewetz

Nema komentara:

Objavi komentar

Napomena: komentar može objaviti samo član ovog bloga.